เมื่อก่อนน่ะครับ ผมวาดก้างนี้แหละ ลงใส่กระดาษปล่าวๆไม่มีอะไร ที่เป็นช่อง
วาดเรื่อยๆ หนุก ก็หนุก เน่า ก็ เน่า
และเพิ่มขั้นมานิดหนึ่ง คือ วาดบนกระดาษ หลายๆแผ่น (ไม่ต้องซื้อที่ไหน หนังสือเก่าๆ เอามาวาด =w=")
(เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อ)
อาทตย์ที่สอง ของงการเปิดภาคเรียน...
วันนี้ ตอนเช้า ผมไปก็เจอแต่ เพื่อนๆอีกห้องรอครูมาเปิดประตู เพราะว่ามันล็อค หมดทุกห้อง
แต่โชคดีห้องผมไม่ล็อค เดินไปเปิดประตู เข้าห้้องหน้าตาเฉย
วันนี้คาบลูกเสือ ผมได้ฟังการอธิบาย จนหลับ แต่เนียนๆหน่อย เพราะ ผมสะดุ้งตื่นมาดู แล้วหลับลงไป..
งันนี้ปันจักรยาน รถเยอะมากมาย....
วันนี้ผมได้โโดนผู้อวุโสแห่งหรอยกู พูดอ้อมๆว่าเกรียน
แต่ถึงยังไงผมมันก็ไม่จำ และนี้ก็คือจุดด้อยของผมนี้เอง
นั้นคือด่าไม่จำ ว่าไม่สำนึก ผมก็รู้สึก สมเพช กับตัวเองอยู่ว่าทำไม มรึงถึงทำได้อย่างนี้
ผมคงต้องไปกินหญ้าและเอาเขามาส่วมหัวถึงจะพอใจ เพราะผมมันควาย
วันนี้ไม่มีอะไรมาก อยู่สบาย เบื่อก็เบื่อ ไม่มีชีวิต ไม่เหมือนกับตุ๊กตาเชิดหุ่นที่ "ที่จะถูกเชิดยังไง มันก็ทำตามทุกอย่าง"
ผมเปรียบหุ่นเชิด เหมือนกับคนที่ซื่อสัตย์ ที่ใครแนะนำมาก็ทำตาม แต่ว่า ผมมันไม่ใช้
ผมเหมือนกับไอ้คนดู ที่ได้แต่ดูอย่าเดียว ฟังอย่างเดียว แต่ว่ามันไม่ได้อะไรกลับมา
ชีวิตกรู อัปปรีจริงๆ
จะพยายาม เป็นหุ่นเชิด ที่จะได้ทำตามคนซักที...
